326 papers
Celbiologie is de sleutel tot het begrijpen van het leven zelf, van hoe individuele cellen communiceren tot het ontstaan van complexe ziektes. Deze tak van de wetenschap duikt diep in de mechanismen die onze cellen laten leven, groeien en zich verdedigen. Op Gist.Science maken we deze complexe inzichten toegankelijk voor iedereen, zonder dat je een doctoraat nodig hebt om de essentie te vatten.
Elke nieuwe preprint die verschijnt in de celbiologie-categorie op bioRxiv, wordt door ons team zorgvuldig verwerkt. Wij bieden voor elk artikel zowel een heldere, begrijpelijke samenvatting voor de breedte publiek als een gedetailleerde technische analyse voor experts. Zo blijft de wetenschap transparant en toegankelijk, ongeacht je achtergrond.
Hieronder vind je de meest recente publicaties in dit dynamische vakgebied, direct vanuit bioRxiv en met onze unieke samenvattingen.
Deze studie toont aan dat SUMO2-gemedieerde sumoylering van p66Shc op lysine-81 de fosforylering en mitochondriale translocatie ervan bevordert, waardoor hyperlipidemie-geïnduceerde endotheeldysfunctie en oxidatieve stress worden aangedreven via het JAK-STAT-signaleringspad.
Deze studie vestigt een robuust DTNB-gebaseerd high-throughput screeningplatform voor vergelijkende profilering van CPT1-isoformen, wat leidt tot de identificatie van vincamine als een selectieve CPT1b-remmer en bevestigt de activiteit van chlorpromazine tegen zowel CPT1a als CPT1b.
Dit artikel introduceert een open-source rekenhulpmiddel dat onderzoekers in staat stelt om de plasticafval en koolstofemissies van celkweekprotocollen te kwantificeren en te verminderen door middel van op bewijs gebaseerde aanpassingen zonder de experimentele efficiëntie te compromitteren.
Deze studie toont aan dat het centrosomale eiwit PCNT intrinsieke adapterachtige sequenties bevat binnen de residuen 1393–1525 die de dynein-motor direct binden en activeren voor zijn co-translatie-transport naar het centrosoom, wat de opvatting uitdaagt dat dynein altijd afzonderlijke adaptereiwitten nodig heeft om zijn ladingen te binden.
Deze studie toont aan dat het uitputten van het axonemale eiwit CCDC40 in *Trypanosoma brucei* de axonemale structuur en beweeglijkheid verstoort, wat leidt tot aanzienlijk kortere flagella en cellen, maar verrassend genoeg de parasieten in staat stelt om normaal te groeien en te delen, waardoor hiermee onderscheiden mechanismen worden onthuld die respectievelijk de morfogenese en celdeling van trypanosomen reguleren.
Dit onderzoek toont aan dat een specifiek C-terminaal structureel element van de SKA3-subunit essentieel is voor het bemiddelen van de interactie tussen de SKA- en NDC80-complexen aan kinetochoren, een kritieke stap die vereist is voor de succesvolle overgang van metafase naar anafase tijdens de mitose.
Deze studie toont aan dat het verstoren van het sphingolipidenmetabolisme de endolysosomale membranen verstarren en doen barsten, waardoor de ontsnapping en verspreiding van tau-zaden wordt vergemakkelijkt, een proces dat kan worden verzacht door het herstel van membraanvloeibaarheid via suppletie met onverzadigde vetzuren.
De auteurs hebben SurpHer ontwikkeld, een genetisch gecodeerde, ratio-metrische biosensor die real-time, dynamische beeldvorming van extracellulaire pH-gradiënten aan het oppervlak van individuele levende cellen mogelijk maakt, met name voor het bestuderen van tumor-micro-omgevingen.
Door iteratieve ultrastructuur-expansiemicroscopie (iU-ExM) toe te passen om een effectieve resolutie van 12 nm te bereiken, onthult deze studie de tot nu toe ontoegankelijke moleculaire architectuur van individuele fotoreceptor-schijfjes, waarbij wordt aangetoond dat rhodopsine 92% van de radiale uitgestrektheid van het schijfje inneemt en een gecompartimenteerde pathologie bij retinitis pigmentosa wordt blootgelegd waarbij de schijfjesafstand toeneemt terwijl centriolaire structuren behouden blijven.
Met behulp van onlangs ontwikkelde GFP-LC3-RFP-rapportagemuizen onthult deze studie dat de hersenen in vergelijking met andere volwassen weefsels een onverwacht hoge basale autoflageflux vertonen, wat een mechanistische verklaring biedt voor de ernstige neurologische fenotypen die geassocieerd zijn met mutaties in autofagiegenen.